دو سال است که اینجا می نویسم، چیزهایی برای خودم، درباره‌ی همه‌چیز و هیچ‌چیز. دو سال است که این وبلاگ را نگه داشته‌ام. خُب که چی؟! خیلی چیزها را ممکن ست برای دو سال نگه دارم...البته این در مورد من به ندرت اتفاق می‌افتد. من خوره‌ی دور ریختن دارم. خوره‌ی تمام کردن. دلم می‌خواهد ‌یک تیک بزرگ کنار هرچیزی بگذارم و تمام...

یادم هست که مهرماه بود. پیاده قدم می زدم. عباس آباد را می رفتم تا ته و بر می‌گشتم.‌ یادم نیست که چندبار رفتم و آمدم تا باران گرفت. همه می‌دویدند و جایی قایم می‌شدند. دست‌هایم تویِ جیبم‌هایم بود. تویِ جیب‌هایم خالی بود. من تنها و خیس قدم می‌زدم و آب از بین موهایم سُر می‌خورد پایین. برگشتم خانه و این وبلاگ را باز کردم. در مورد اسم اینجا خیلی فکر نکردم. گفتم خوب، می‌خواهم برای خودم بنویسم. و برای آن کسی که تویِ من هست. که نه سایه است، نه روح، نه خیال. همیشه هم بوده. تایِ بی همتایِ من. تنها دوستِ من. تکه‌ای از خودم. ناب و دست نخورده، گرم و تلخ. زخم خورده و ترسو...و خسته...

غریبه‌ای که من را می‌خوانی. دوست دارم با تو حرف بزنم...

خیلی وقت‌ها آمده‌ای و حرف‌های بی ربط و نا به‌جا زده‌ای. حرف‌های شوم و زخم زننده. ‌یا حرف‌های محبت آمیز. ‌یا نسخه پیچیدی که من از این کار خیلی بدم می‌آید. ‌یا نصیحت کردی. ‌یا ابراز همدردی. بعضی‌ها هم بودند که هیچ چیز نگفتند و خواندند و رد شدند و رفتند. مثل برگ‌هایی توی باد...اینجا دویست‌ تا کامنت خصوصی ثبت شده. بیشترش از همین حرف‌هاست. کامنت های کمی هم هستند که دوست‌شان دارم. از آدم‌هایی ناشناس که‌ یک وقتی از اینجا رد شده اند و چیزی نوشته‌اند و من فکر کرده‌ام که خب، پس‌ ‌یک نفر هست که بفهمد...ولی باز هم برای تو ننوشتم. همیشه فقط برای خودم نوشته‌ام. برای آن دخترِ بی‌قراری که تویِ من زندگی می‌کند. هیچ وقت از کسی نخواسته‌ام که بیا من را بخوان. سعی کرده‌ام بدون ترس بنویسم و در نهایت صداقت. زندگی‌ام را مثل کتاب باز کرده‌ام جلوی چشم‌هایِ تو. ولی باز هم آن تکه‌هایی را خوانده‌ای که من خواسته‌ام بخوانی. با هر کسی که آشنا می‌شوم آدرس اینجا را به او می‌دهم. خیلی از کارها را راحت‌تر می کند. می‌تواند بیاید اینجا و آن دختر واقعی را که زیر قیافه‌یِ معصومانه و ترگل ورگل قایم شده درست و حسابی تماشا کند. و این را خوب می‌دانم که اگر گذاشتی کسی از نزدیک تماشایت کند باید منتظر خیلی چیزها باشی. من هم بودم. همان طوری که دیده‌اید و خوانده‌اید...

شاید خیلی از شما غریبه‌ها ناراحت شده باشید که چرا جواب کامنت‌هایتان را ندادم. ‌یا چرا ایمیل‌هایتان را بی‌جواب گذاشتم. یک دلیل خیلی ساده دارد. حوصله‌اش را ندارم. حوصله‌ی هیچ آشنایی تازه‌ای، هیچ آدمِ تازه‌ای را ندارم. حوصله و توان‌اش را ندارم که برای دختر ‌یا پسری تعریف کنم که کی بوده‌ام و زندگی مزخرفم چه‌طوری گذشته. چی خوانده‌ام، کجا خوانده‌ام، چه کار می‌کنم و الی آخر...راستش من برای پیدا کردن دوست و ارتباط های تازه وبلاگ نمی نویسم. من از هر نوع ارتباط جدیدی می‌ترسم و به شدت از آن بیزارم. در دنیای واقعی هم همین هستم. نمی‌گذارم آدمی به این زودی‌ها به من نزدیک شود. دلیل اینکه اینجا اسم و ایمیل واقعی خودم را نگذاشتم هم همین است. سعی می‌‎کنم آدم های دور و برم چند نفر باشند. به تعداد انگشت‌های‌ یک دست، ولی صمیمی و دوست و خیلی نزدیک...

برای من نوشتن در اینجا‌ یک جور خالی کردن خودم است. خالی کردن چیزی که درون خودم است و تویِ دنیای واقعی باید قایمش کنم ‌یا سرم را بیاندازم زیر و آهسته از کنارش رد شوم.‌ یک جور خودزنی. دلم می‌خواهد خودم را همان جور که هستم با همه‌ی تلخی‌ها و زشتی‌ها به خودم نشان دهم.‌ یادم بیاید که زندگی‌ام چقدر حقیرانه و مزخرف است.‌ دلم می‌خواهد حماقت‌های خودم را به رُخ خودم بکشم.‌ اشتباه‌هایم را به یاد بیاورم. یک جور عذاب دادن و به یاد آوردنِ هزارباره‌یِ همه چیز و هیچ چیز...چیزی پَلشت، ترسناک و چرک از من بیرون می‌آید و در بین کلمات می‌نشیند. و من مجبورم نگاه‌اش کنم. و صدایش را بشنوم. نگاه کنم و فرار نکنم. ببینم و تماشا کنم. تویِ سکوت تماشا کنم...بنویسم و تماشا کنم و گوش بدهم...

این جاده پهن شده. یعنی پهن تر شده. دیگر آدم نمی تواند از آن طرفش بیافتد پایین. جاده ها پهن و امن و تاریک و سرد شده اند. شب ها هم زیاد شده اند. آره، شیشه ماشین هم خیلی کثیف است. شب ها آنقدر زیاد شده اند که از لایِ انگشت هایم سُر می خورند پایین. نه، من که نمی خواهم هیچ شبی را نگه دارم...اینها؟! نه اینها همین جوری این جا مانده اند...ببین، این آینه ی سمتِ من خورد شده. نور ماشین ها تویش هزار بار می شکند...من؟! سیگار می کشم، سیگار...سیگار...

اگر می روی در را ببند. من دیگر منتظر هیچ کسی نیستم...

این آدمِ لعنتیِ تویِ آینه، دود را فوت می کند توی چشم هایم. چقدر زود پاییز شد. این جاده ی لعنتی را پهن کرده اند. می فهمی؟! دیگر آدم نمی تواند از آن طرفش پرت شود پایین. تو یک دقیقه این سیگار را بگیر. نه خاموشش اش نکن...این صندلیِ کنار من؟! این صندلیِ کنار من همیشه خالی بوده...نه خیال کرده ای...آره شاید هم خواب دیده ای...

ببین، آب از چشمم افتاد. آب از دماغم افتاد. آب...آب...آب...ولی انگار از چشم هایت خون می چکد...نه نگاه نکن...تویِ آینه را نگاه نکن...

تو فقط بگو کی بود که توی ماشین می خندید؟! ایناهاش همین حالا هم می خندد. نکند دارد به من می خندند؟! بگو که من خنده دار نیستم. بگو که خنده مال روزهایِ گرم بود. امشب هوا سرد شد. دست هایم را هـا کنم گرم می شوم؟! بگو نخندد. بگو...

پشت دندان هایم یک دنیا حرف...سُر نخوری...دندان هایت را فشار بده...آخ زبانم...آخ...

آخ...صدایِ چی بود؟! شکست؟! آهان این بود! اشکالی ندارد. قبلا هم شکسته بود. دیگر به درد نمی خورد. از پنجره بندازش بیرون...

چی؟! گم شده ای؟! من هم گم شده ام. نه نمی دانم! اگر می دانستم که می رفتم! تو هم فهمیدی که همه ی فعل ها شد گذشته...ماضی...بعید...دور...گذشته؟!...آره گذشته...و سخت...مهم نیست...

هیچی نگو...در را پشت سرت ببند. از بیرون سوز می آید...بیا اینجا یک چیزی نشان ات بدهم...ایناهاش...

یک شبی بود به گمانم، دیدم که توی تختِ من خوابیده...آره هر شب همین جاست...خودم هم ترسیدم...هر شب می آید. گندیده و بدبو و باد کرده، دراز می کشد رویِ تختِ من. نه خواب نیست. بیدار است. بیدار بود. همیشه بیدار بوده...چشم هایش را ببین. آره چشم هایش همیشه باز است. دهان اش هم باز است. دنبال یک ذره هواست. باید سرش را ببرد زیر آب، نه رویِ آب. رویِ آب که هوا نیست. فقط خفه گی هست. جایِ ماهی زیر آب است. گفتی گم شده ای؟! نگاه کن، شُش هایش وَر آمده. فلس هایش تکه تکه شده...همین روزها، یا چند ساعت دیگر، یا یک وقتی، چه فرقی می کند، همان روز، بدنش تاب بر می دارد و می آید روی آب...

نوشته شده در یکی از شب هایِ مهـرِ بی مهـرِ نود...

امروز چهاردهم فروردین، تولد یک سالگی مانی ست. مانی یازده ماه ست که با من و بهار زندگی می کند. وقتی اینجا آمد یک ماه و نیمش بود. آنقدر کوچک بود که توی دوتا دست من جا می شد!

من قبل از مانی هیچ حیوان دیگری در خانه نداشتم. حالا فکر می کنم که دیگر نمی توانم بدون وجود یک گربه زندگی کنم. برای من و بهار که نه خانواده ی صمیمی و درست درمانی داریم نه دوست زیادی مانی یک نعمت ست. برایمان عزیز ست. مانی را دوست دارم چون آزار نمی دهد، حرف نمی زند، حسادت نمی کند، مهربان ست، دروغ نمی گوید، خیانت نمی کند...همه ی چیزی ست که خودش ست. مهربان و بازیگوش و دوست داشتنی.

مانی به نسبت همه ی گربه هایی که دیده ام اخلاقش خیلی خوب ست. در کل این یک سال هیچ وقت به کسی چنگ نیانداخته و کلا من دوبار صدای فیف مانی را شنیده ام. یکی وقتی اولین بار با سشوار خشکش می کردم و یکی هم همان شب اولی که آمده بود اینجا و از زیر تخت فیف می کرد. با غریبه ها زود دوست می شود و می خواهد خودش را برای آن ها لوس کند. دوست دارد همه با او بازی کنند. هنوز هم بعد از یک سال بی نهایت بازیگوش و پر انرژی ست. مدام در حال دویدن و پریدن ست. ولی بیشتر از همه دوست دارد که ما با او بازی کنیم. توپ بازی و قایم باشک را از همه بیشتر دوست دارد. مثلا می رود پشت پرده قایم می شود و دمش بیرون می ماند. ما باید صدایش کنیم و دنبالش بگردیم بعد یکهو خودش را می اندازد روی پاهایمان یا می پرد وسط هال و می گوید میوووو...و بعد فرار می کند تا جای بعدی را پیدا کند و قایم شود.

بابا هر وقت می آید اینجا برای مانی چیزی می خرد. غذا و اسباب بازی و این چیزها. این بار هم برای مانی یک توپ خریده که وقتی زمین می خورد چراغ هایش روشن می شود و مانی توی تاریکی خیلی دوست دارد که دنبال این توپ بدود. مانی بازی با پَر کبوتر را هم خیلی دوست دارد. و همین طور پوسته ی شکلات و فویل آلمینیوم. دوست دارد این ها را برایش گرد کنم و او این طرف و آنطرف بیاندازد و دنبالش بدود...

اگر بخواهم می توانم ساعت ها در مورد مانی و شیرین کاری هایش حرف بزنم. اما حالا فقط همین ها به ذهنم رسید. و این هم به ذهنم رسید که چقدر خوب ست که این روزها من مانی را دارم و او هم من و بهار را دارد. مانی عزیزم تولدت مبارک، دوست دارم زندگی کنی و شاد باشی و سلامت. و همیشه همین طور مهربان و دوست داشتنی و شیرین بمانی.

نشسته ام روی زمین...چهارزانو...یک پَر کبوتر اینجاست، خاکستری...پَر را می برم بالا و رهایش می کنم. مانی پَر را دنبال می کند و با پنجه هایش بالا و پایین می اندازد و یا می برد زیر فرش و دوباره با مشقت از آن زیر درش می آورد. می توانم لبه ی فرش را کمی بلند کنم تا هزارتا پَر بیرون بریزد و بعد همه را مشت کنم توی دست هایم و توی هوا پخش کنم. آنوقت هر دو می توانیم کُلی بازی کنیم...شاید هم بشود با این پرها رفت بالا...خیلی بالاتر...

فندک را توی دستم می گیرم و هِی روشن و خاموشش می کنم...روشن...خاموش...روشن... خاموش...تـق...فیس...تـق...فیس...این زیر سیگاری روی تخت را هِی پُر و خالی می کنم و هِی ملافه و لحافم را می سوازنم...حالا سه تا سوراخ قهوه ای رو تختم سبز شده...نه سه تا سوراخ سبز روی تختم قهوه ای شده...

شاید بلند شوم و دوباره خانه را تمیز کنم. از دستشویی شروع کنم، بعد گردگیری، بعد جارو برقی، آخر سر هم تـِی کشیدن...بعد که حسابی از پا افتادم آن بُرس کوچک را بردارم و بیافتم به جان فرش...موهای مانی را از روی فرش بُرس بکشم و به دندانه های برس نگاه کنم که چپ و راست می رود و به پنجه های مانی که با هر حرکت یک بار می کوبد روی بُرس. چپ...گوپ...راست...گوپ...

یا شاید کتاب ها را از کتاب خانه بیرون بریزم و گردگیری کنم. بعد آن طوری که این اواخر وسواسش به جانم افتاده شروع کنم کتاب های یک نویسنده را کنار هم چیدن. به هر حال آدم همیشه دوست دارد کسی کنارش باشد، و کتاب ها هم بعضی وقت ها آدم اند...اصلا من فکر می کنم که همه ی چیزها آدمند...مثلا من فکر می کنم کتاب های بورخس وقتی کنار هم باشند تسلای بیشتری دارند. همین که آدم بلند شود از آرژانتین بکوبد بیاید ایران، تازه فارسی هم بشود و شکلش هم تغییر بکند خودش خیلی سخت ست. لااقل اگر کنار هم باشند می توانند به زبان خودشان با هم حرف بزنند و از تنهایی در بیایند. در همین حال می توانم بشمارشان. شمردن خیلی خوب ست...هشت تا سَلینجر، کنار هشت تا براتیگان، کنار چهارتا بوکفسکی، کنار سه تا کارور. ردیف بعدی...چهارتا سلین، کنار پنج تا بکت، کنار دوتا بولگاکف، کنار دوتا دکتروف...ردیف بعدی...

یا بروم آن کیف چرمی کوچک را از توی کمد بردارم و همه ی سکه های قدیمی را بریزم بیرون. با همه شان شیر یا خط بیاندازم. یکی...یکی... شیر یا خط ؟! شاید سکه بداند که من چه مرگم ست؟! شاید سکه بداند که دارم دیوانه می شوم یا همه اش کابوس ست؟! شیر یا خط ؟!...

نه اصلا بهتر ست بلند شوم و بروم کتاب ها را دوباره مرتب کنم و بعد؟!...بروم و کتاب ها را مرتب کنم و باز هم به تو فکر کنم...به این نوروز مزخرف...به همه ی آدم هایی که کنارم نیستند و خیلی وقت ها دلتنگ شان می شوم...و بعد؟!...اگر بخت یار باشد می روم و کتاب ها را مرتب می کنم و به تو فکر می کنم...به این نوروز مزخرف و به این دلتنگی...همین هم خودش خوب ست...به تو فکر کردن...و بعد؟!...به تو فکر می کنم به تویی که نیستی...و بعد؟!...به تو فکر می کنم...و بعد؟!...بعدش را نمی دانم...

اول می خواستم در مورد اصفهان و سفر و رانندگی در جاده بنویسم و همه ی موزیک هایی که گوش دادم و سیگارهایی که کشیدم و پسرهایی که دنبالم توی جاده بوق و چراغ و چشمک زدند و خودشان را اذیت کردند. اما بعد اتفاق هایی افتاد که نشد...نُچ...نشد...

درد آمد. همیشه دَر می زند. تق تق تق...می کوبد به شقیقه هایم. محلش ندادم. دوباره در زد. هی در زد و من هی محلش ندادم. در همین حین که محل اش نمی دادم رفتم و یک قرص صورتیِ خوشرنگِ بروفن خوردم. شاید هم پروفن. فرقی نمی کند. باز در زد، هی زد...نمی خواستم در را باز کنم اما خودش را به زور انداخت تو. آمد. بالاخره آمد. شاید یکی دو سالی بود که این طور نیامده بود. یک دست بزرگ و سیاه شقیقه هایم را فشار می داد، می کوبید. می زد به جمجمه ام. پشت پلک هایم انگار یک میله فرو کرده باشند. چشم هایم را نمی توانستم باز کنم. تهوع داشتم. همین طور که آمده بود و داشت جای خودش را توی سرم باز می کرد. چهارتا استامینوفن خوردم. کدئین نداشتیم، معمولی خوردم. فرقی نمی کند. اتاق دور سرم می چرخید. چشمهایم درد می کرد، شقیقه هایم داشت از زورِ درد می ترکید...

به خودش گفتم: "یک فکری به ذهنم رسید؟"  گفت: "هان؟!"  گفتم: "اگر این چهار تا هم اثر نکرد سَرم رو از ابرو به بالا می بُرم می زارم کنار تخت"  گفت: "باشه..."

صبر کردم، درد کشیدم، ناله نکردم، گریه کردم. خوابم نبرد، صبر کردم، هی کوبید، درد سیاه بود، زور داشت، عصبانی بود. شما یادتان باشد هر وقت درد در زد، در را باز نکنید. درد همیشه دروغ می گوید و دروغ درد دارد. خیلی زیاد. نوک دماغم قندیل بسته، گفتم تق شکست. بعد پاییز شد، پاییز غمگین ست، این را یادتان باشد. در را باز نکنید. زیر تخت قایم شوید، خودش خسته می شود می رود. هر کس که دروغ بگوید مثل اشک از چشم می افتد. یکی از چشم چپ، یکی از چشم راست. از چشم من هم افتاد. سُر خورد رفت تا زیر گردنم. نگاه کن. نه شما که نمی توانید نگاه کنید، چون من پشت مانیتور هستم. پشت مانیتور جای خوبی نیست. تاریک و سرد ست و آدم اینجا تنهاست و آدم از درد و گریه می خواهد بترکد. آخر ما هم بعضی وقت ها آدمیم.

توی سرم خر محشری ست. بازار مسگرهاست. همه می آیند و می روند. حرف می زنند. چکش دارند و روی مس می کوبند. وِر می زنند. من هم حرف می زنم، خودش هم حرف می زند. اما توی سرم، من صدا ندارم. من مجبورم گوش بدهم. چون دست و پاهایم سست ست. صدا می کنم بهار، بهار...هیچ کس خانه نیست. مانی هست. او هم روی پاهای من خوابش برده و پاهای خودم هم خوابش برده. در همین حین که همه حرف می زنند و من می گویم خفه شو، و آن ها خفه نمی شوند می روم و یک مفنامیک اسید می خورم. می دانم برای سردرد خوب نیست اما فرقی نمی کند...

می روم زیر لحاف، مانی هم مثل یک آتروپات متحرک می خزد زیر لحاف. اینجا شب ها سرد ست و آدم تن اش مور مور می شود و استخوان هایش یخ می زند. شب ها آدم دلش گرما می خواهد و یک تخت یک نفره و دست هایی که آرام نوازشش کند. اگر یک نفر دست اش را می گذاشت روی پیشانی ام سردردم خوب می شد. می دانم که خوب می شد. کسی نیست. مانی هم بچه ست، بلد نیست که آدم را ناز کند. تازه لوس هم هست و او می خواهد که من نازش کنم.

به خودش گفتم: "حالا چی کار کنیم؟ اگر زنگ زد و خواست کلید رو بیاره چی؟"  خودش گفت: "اس ام اس بده بگو نیاد."  برای خودش که فرقی ندارد، اصلا به هیچ جایش نیست. من اما برایم فرق دارد. فرق از وسط، از چپ ولی به من فرق از راست بیشتر می آید. این جور که موهایم می ریزد روی چشم هایم...

به حرف اش گوش کردم. گفتم: "نیا، فردا خودم می آیم کلید رو می گیرم."  گفت: "نه، می آیم. تا یک ربع دیگه."

ساعت دوازده شب بود، و یک ربع بعد می شد دوازده ربع ولی باز هم شب. چاره ای نبود، راهی نبود، پس باید می رفتم و رفتم...و رفتم...

توی دارو ها گشتم و گشتم...دیازپام پنج...یک طرف پوست اش صورتی ست و طرف دیگر قهوه ای. سه تا از دندان هایش افتاده، دوتا بالا، یکی پایین. آلمینیوم ور آمده، همان جایی که دندان هایش افتاده. یکی می خورم. دراز می کشم. یک ربع بعد می شود و شب هنوز شب ست. دیازپام سردرد شما را خوب نمی کند. اما کارهای خوبِ بهتری می کند. چشم هایتان را خمار می کند و آنقدر لَخت می شوید که همه چیز از شما رها می شود. درد اما می ماند، آن ته مَه ها...پشت پستو...دیازپام همه ی نا ها را بر می دارد، ناآرام می شود آرام، ناخوش می شود خوش. حرکات تان کُند می شود و چیزها جلوی چشم هایتان کِش می آید و وسایل خانه از پنجره بیرون می دوند و دیوارها دور می شوند و بعضی چیزها را تار می بینید انگار که چشم تان را نیمه بسته باز نگه دارید یا نیمه باز ببندید...فرقی نمی کند...خودم را توی آینه نگاه کردم. افسردگی دیدم و شکست. لب هایم سرخ بود، همیشه وقتی گریه می کنم لب هایم انگار داغمه بسته باشد، سرخ می شود و چشم هایم خمار، زور می زنم بازشان کنم، دُرشت شان کنم، نمی شود. حیف آن همه زوری که زدم. لباس می پوشم. بنفش. همه چیز بنفش...توی آینه آسانسور خودم را نگاه می کنم، توی پلک هایم بنفش و چه خوب که شب ست.

توی شب خیلی چیزها نیست می شود و نابود...نیست می شود و نابود...همه بر باد، نیست می شود و نابود...